posted on 08 Nov 2011 15:18 by normar
วันก่อนครับ...
อะไรครับ...
ไปงานแต่งงานมาครับ รุ่นน้องแต่งงาน เลยไปกินข้าวฟรี...
คงจะกินจนอิ่มกลับมาเลย...
เปล่าครับ... กินได้สามคำรีบลุกหนีเลย
ทำไมล่ะ???
เห็นเจ้าบ่าว-เจ้าสาวเลยเพิ่งรู้ว่าผิดงาน
เป็นแค่มุขวันก่อนครับ... แต่จริงๆ คือไปงานแต่งรุ่นน้องมา เป็นรุ่นน้องตำรวจสามจังหวัดชายแดนที่เชียร์ฟุตบอลด้วยกัน น้องได้หยุด+ลางานมาจัดงานแต่งเดือนกว่าๆ แต่งปุ๊บก็เตรียมกลับไปประจำฐานที่ปัตตานีต่อ งานนี้ก็พวกกองเชียร์กลุ่มเดียวกันที่ยกโขยงไปนั่งทำตัวเท่ห์ๆและเสียงดังอยู่หน้าเวที
เจ้าสาวก็เป็นแก๊งค์ดูบอลด้วยกันนี่แหละ ปัจจุบันเป็นครูอยู่โรงเรียนบ้านนอกที่ต่างอำเภอ ญาติพี่น้องที่มาในงานก็ชาวบ้าน(แท้ๆ) เพลงบนเวทีเลยมีศิลปินวงญาติเจ้าบ่าวผลัดกันขึ้นร้อง มีตั้งแต่ศรเพชรปะทะไวพจน์ จินตราควงมากับตั๊กแตน ไผ่ขึ้นเวทีเจอปอยฝ้าย บ้านๆ โดยทั่วกัน...
ใช้เวลาไม่นานที่งานพวกเราชาวแก๊งค์ก็ต่างคนต่างกลับบ้าน ใช้เวลาแก้ไขแบบงานที่ทำเพื่อนำส่งเจ้าของงานในการพิจารณาและแก้ไขงาน มีรายการปรับปรุงแบบและปรับค่าดำเนินการนิดหน่อย จะว่าไปก็ชักเหนื่อยกับงานนี้ที่ปิดงานไม่ลงซักที
แม่ไปตรวจสุขภาพ(มวลกระดูก)มา หมอให้ยามาอีกถุง... รวมเป็นหลายถุง ไม่รู้จริงๆ ว่ากินยาเยอะขนาดนี้มันจะออกมาดีในระยะยาวหรือเปล่า...
ทุ่งนาข้างบ้านเริ่มเกี่ยวข้าวกันแล้ว... เสียงรถเกี่ยวข้าวทำงานอยู่กลางทุ่งตั้งแต่เช้ามืดจนถึงฟ้ามืด แล้วก็วนมาใหม่แบบนี้จนกว่านาข้าวจะเหลือแต่ตอและซัง
ดูข่าวสารน้ำท่วมบางวันก็ให้เบื่อหน่าย อยากไปดูวง X-japan ที่มาเล่นคอนเสิร์ตเพราะเป็นสาวก we r x มานาน แต่เมื่อเทียบอายุปัจจุบันผมไม่ใช่ชาว X แบบที่เคย เหลือแค่ความรู้สึกของคนที่เคยเป็นปลื้มกับวงนี้มากๆ เท่านั้น แต่เห็นข่าวว่าบัตร sold out แล้วก็ยินดีแทนที่สาวก X ยังคงนิยมเหมือนเคย
ฟ้าค่ำลง... อากาศเย็น... ช่วงนี้นอนดึกทุกคืนเพราะศึกษาโปรแกรมออกแบบที่มีรายละเอียดเล็กๆ ซ่อนอยู่เยอะ... ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้มีคนไทยซักที่คนที่ใช้โปรแกรมนี้ทำงานออกแบบบ้านและจัดสวนบ้าง... หวังว่าจะเชี่ยวในเร็วๆ นี้แหละ....
posted on 04 Nov 2011 21:01 by normar
เมื่อคืนที่ผ่าน... ตอนที่ผมลามือจากการพิมพ์อะไรบางอย่าง นั่นก็เป็นเวลาเดียวกันกับที่เลขตรงมุมล่างขวาของหน้าจอแปรเปลี่ยนเป็นเวลาตีสองกว่าๆ หนูบนฝ้าเพดานมันอาจจะคิดว่าผมนอนหลับไปแล้วก็ได้ถึงพากันวิ่งจนกลายเป็นเสียงดังกึกๆกักๆ แย่หน่อยที่วางกาวดักหนูไม่ถูกที่มันก็เลยยังว่างเปล่า....
ผมหยิบ "คำสาบร้านเบเกอรี่" ติดมือมาด้วยในเวลาขณะนี้ ผมมานั่งเฝ้าอพาร์ทเม้นต์ให้คนรู้จักกันช่วงค่ำไปถึงเที่ยงคืน และผมเปล่าที่จะริอาจเป็น "ยาม" เพราะที่ทำอยู่นี่แค่มาช่วยวันเดียวเท่านั้นเอง บอกแม่ไว้ว่าจะกลับตอนเที่ยงคืน นอนไปเลยไม่ต้องรอ... นั่นเพราะช่องทางพิเศษที่ยายเจาะมุ้งลวดเอาไว้ให้สามารถที่จะสอดมือเข้าไปไขกุญแจบ้านได้
เออ... เมื่อวานช่างมาปรับหน้าจานทรูวิชั่นส์ แม่เลยได้ตามดูลูกชายไปทำสุขาเคลื่อนที่ ดูไปก็เม้าท์ไป.... คุณนายเธอเห่อลูกชายเต๋ากว่าเพื่อน ถ้าเป็นเสียงในฟิล์มก็ "เห่อกว่าหมู่" ... หมู่ = พวก
กลับมาที่เวลาตีสองของเมื่อวาน... ผมอ่านทวนที่ตัวเองเขียนนิดหน่อย ก็ยังไม่เข้าที่เข้าทางนัก แต่ก็ถือว่าไม่แย่... โดยเฉพาะเรื่องที่เขียนรวดเดียวได้สามหน้านี่แหละ... สมัยที่ยังเขียนด้วยมืออยู่ผมสามารถเขียนแบบเร่งๆ ได้มากสุดถึงคราวละสิบหน้า อารมณ์คงประเภทเดียวกันกับโจนาธาน ลิฟวิงสตัน (นางนวล) ที่สามารถบินทำความเร็วขณะพุ่งหลาวได้ร้อยไมล์ต่อชั่วโมงหรือลุดวิก ฟาน วูล์ฟแกง (อีแร้ง) ที่สามารถพูดถ้อยคำยาวๆ แตะหลักหลายร้อยคำต่อนาที ... ผมคิดว่าคุณคงเคยได้ยินชื่อนางนวลหัวใหม่ตัวนั้น แต่กับอีแร้งตัวนี้ล่ะ? ผมอยากบอกว่าเจ้านี่เป็นหนึ่งในแกนนำหัวขบถแถวหน้าของโลกแล้วก็เ็ป็นนักแสวงหาที่ทรงเกียรติเลยนะ แต่ว่ามันเป็นอีแร้งประเภทไหนกัน ... ลองอ่านบล็อกนี้ดู.... http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=easywandering&month=06-2011&date=25&group=18&gblog=6 จะว่าไปก็ทั้งอายทั้งเกรงใจที่หยิบลิงค์มาโดยไม่บอกเจ้าของ... 555 อารมณ์คนขี้เกียจเล่าอะไรถ้ามีคนอื่นเล่าไว้ดีแล้ว
.... อาการเขียนสะดุด มัวไปอ่านเรื่องราวของของคุณเจ๊แม่ค้ามา อ่านเพลินจนลืมการของตัวเอง ...
ในหน้ากระดาษที่มีตัวหนังสือยึกยือ ลายมือไก่เขี่ยของผมไม่ได้ขี้เล็บของแม่ซักกะพีกเดียว แม่ลายมือสวยสมเป็นครูประถมที่ถนัดสอนเด็กหัดเขียนหัดอ่าน นี่ล่าสุดเห็นนัดแนะกันกับพวกน้าๆ ที่เกษียณมาพร้อมกันจะไปเป็นจิตอาสาสอนที่โรงเรียนเดิม ประมาณว่าสอนเอาบุญ แต่ของแม่อาจจะได้มากกว่าบุญคือได้กับข้าวเย็นและกับข้าวหมาด้วย อันหลังนี่เห็นดีเห็นงามอีกแรง
ช่วงนี้หมาตัวที่แก่ที่สุดในบ้านจากหมาสองตัวที่มีเริ่มสายตาแย่ลงกว่าเดิม ก็ตามประสาแก่... ขนาดผมยังเริ่มๆ คิดว่าตัวเองขี้หลงขี้ลืมบ่อยๆ เพราะแก่หรือเปล่าก็ไม่รู้????
เมื่อกี้ไปแว้บๆ ที่ไดอะรี่อื่นมา... เค้าเรียกเถลไถลใช่หรือเปล่า? เห็นมีวีซีดี MP3 เพชรพระอุมาขายด้วย ... เดี๋ยวนี้มันมีอย่างนี้เลยเหรอ? อยากรู้ว่าเค้าจะอ่านออกเสียงเหมือนพากย์ละครวิทยุที่เคยฟังอยู่บ้านปู่ตั้งแต่สมัยทีวียังไม่มาไฟฟ้ายังไม่มีหรือเปล่า...
ยุงมาแล้ว... ได้เวลาขยับตัวหนียุง... ฮิ้วววววว
posted on 02 Nov 2011 10:58 by normar
ตีห้าครึ่ง... หมอกลอยอิ่งอ้อยอยู่ในอากาศ รีบลุกเพราะมีงานห่อต้นไม้ส่งร้านตอนเช้า แล้วก็ต้องเก็บกระถางต้นไม้ที่หิ้วกลับมาจากโคราชเมื่อวานนี้ด้วย ต้องเอามันไปเก็บให้ทันรดน้ำเช้า ทุกอย่างเฉียดฉิว... ทันแปดโมงให้ได้ออกมาลงของที่หน้าไซต์งาน แล้วก็เตลิดไปส่งต้นไม้ต่อ...
ระยะทางไม่ไกลนักจากบ้านไปโคราช แต่ติดนิสัยขับให้เข็มวัดชี้ 100 Km/Hr เวลาไปและกลับเลยกินเวลาเที่ยวละสองชั่วโมง ตอนไปนี้รถยางแน่นปั๋งตึงเปี๊ยะ ขากลับนี่สิ... กระถางโรมัน 4 ใบ กระถางซีเม้นต์สูง 6 ใบ อิฐประสานสำหรับจัดสวน 100 ก้อน ต้นไม้อีกเต็มแค็ปและหลังรถ... ยางรถงี้... ยังกับยางแบนเลย
ระหว่างเดินโต๋เต๋ที่ด่านเกวียน... รอเวลาขบวนเสด็จพระเทพฯ ผ่าน เวลาดูข่าวทีวีจะเห็นได้ว่าพระองค์ท่านทรงงานเยอะมาก... ยิ่งวันก่อนนู้นที่พระองค์ท่านเสด็จไปเป็นประธานและพระราชทานรางวัลทรงเกียรติในงานประชุมหญ้าแฝกโลกที่อินเดีย ประทับใจสุดๆ เพราะท่านเสด็จไป-กลับวันเดียวอย่างกับว่าทรงงานอยู่เมืองไทยอย่างนั้นแหละ สำคัญช่วงนี้บรรดารุ่นหลานของในหลวงต่างทรงงานกันถ้วนหน้า แบ่งเบาภารกิจของเสด็จปู่ เสด็จย่า เสด็จพ่อ เสด็จแม่ เสด็จน้า เสด็จอา ได้เยอะ (ผมว่าประเทศนี้น่าจะเป็นประเทศเพียงไม่กี่ประเทศบนโลกที่ราชวงศ์มีพระราชภารกิจต้องทำเยอะมาก หากมองว่านี่คือ "กิจอันเป็นภาระ" วันนี้คนไทยคนไหนมีภาระหนักเท่านี้คงไม่มี)
ดูข่าวแล้วสงสารคนถูกน้ำท่วม... เห็นการบริหารงานเพื่อจัดการน้ำแล้วเศร้าแทนคนไทยที่ระบบการเมืองทำลายประเทศจนย่อยยับ... ผมหมายถึงการที่เราปล่อยให้กระบวนการทางการเมืองกลายเป็นเกมมากกว่าเป็นภาระ ถ้ามองประเทศนี้ให้เป็นภาระ จะมีซักกี่คนที่กล้ามาแบกประเทศนี้ไว้ เพราะใครๆ ก็คงไม่ต้องการภาระ ... แต่นี่นักการเมืองมองว่ามันคือผลประโยชน์และโอกาส ต่างคนเลยต่างอยากเข้ามาฉกฉวย คนไทยเลยซวยพราะการเมืองน้ำเน่า
พี่สาวโทร.มาบอกแม่ว่าโรงงานที่นครปฐมน้ำท่วมเลยได้หยุดงาน พี่ชายโทร.มาบอกว่างานเยอะขาดคนให้หาคนงานให้หน่อย น้าโทร.มาบอกให้ไปตัดหญ้าในสวนหลังบ้านให้ด้วยเพราะจะเตรียมที่ตากข้าว คนรู้จักโทร.มาให้ไปช่วยจัดสวนเล็กๆ ในร้านกับให้ไปช่วยดูว่าจะจัดสวนที่บ้านสวนอย่างไรดี ... คนงานโทร.คุยกันบอกว่าจำวันประชุมผิดวันนี้เลยไม่ได้เข้างาน โอ๊ยยยยยยยย.... วุ่นวายจริงน้อ???
คิดแล้วเครียด... ดูข่าวน้ำท่วมยิ่งเครียด... บ่ายนี้เลยว่าจะปลูกต้นไม้แก้เครียดซักหน่อย...
